kimileri için yolun sonuydu artık,
kimileri için belirsiz bir başlangıç.
yeni başladı dediğin oyun
birden biter, belli mi olur
kaç perde sürer bu sahne.

yolun vakti yok,
ne kadar yürünecek bilinmez.
gerçekse değişmez,
çare yok.

burası bir yol ayrımıydı, hayatın tam ortası.
kaça bölünür ki bir yürek,
bölünürken eksilir mi insan,
yoksa eksildiğini anlar mı?

geriye kalanımız yeter mi bize,
emin değilim.
kim neyi hak etti bu hayattan,
bilmiyorum.

dönüp bakmadım benim mi diye,
ama inkar da edemem,
canım yandı verdiklerim de.

nefsime verdim her birini nefes diye,
belki de tutunmak içindi bu.
açtım avucumu, verdim olabildiğince,
ne ederine baktım
ne değerine.

ama her veriş biraz da eksiltti beni.
ah nefsim,
sen ne büyük bir imtihansın.

gördürdün bana göremediklerimi,
ama göze aldıklarımın da bedeli vardı.
sükut dedin sustuk,
içimizde fırtına koparken.
ikrar dedin sabır ettik,
her sabrın bir kırığı kaldı.

hak denilince razı olduk,
razı olmak kolay değildi.

peki sen ne yaptın?
hak etmediğin ne varsa aldın, belki korkudan,
belki boşluktan.

değerini unuttun, geçmişini unuttun,
unutmak da bir tercihti.

kazandığını sandığında yenildin,
bunu en çok sen hissettin,
ben sadece gördüm.

sen hak sayıp aldın,
bense hak olduğu için verdim.
ikisi de ağırdı,
ama biri daha sessizdi.

burası yol ayrımıydı.
belalıydı.
gülüşü bile temkinliydi,
nefesi bile borç gibiydi.

yüküm yok artık sırtımda, attım ne varsa.
hafifledim sanma, sadece alıştım.
elesen tanem yok,
sirkelensem tozum.

yolun sonundayız şimdi.
kimimiz hak olana düştük, kimimiz haktan saptık.
ama kimse tertemiz çıkmadı bu yoldan.

merhameti olmayan yarım bir yürekle
bu yol yürünmez.
dön de bir bak azdığın o yola,
nereye gidiyorsun bir bak.

kalsın pişmanlık bende,
çünkü pişmanlık da sorumluluktur.
adamlıksa bu,
eksik ama sahici.

o karanlık yol ayrımındayız şimdi.
ikiye bölünmüş yüreğimle
yemin ettim
kendimi temize çıkarmadan yürümeye.

nefsini, esiri olduğun karanlıkta as istersen.
ben bakmam.
nefesimiz, yettiği kadar.
nefsimize yenik düşmeden.
*
Mehmet Demir
311219