olmazmış,
eskisi olmayanın yenisi.

anılar anlatılır elbet,
anlaşılsınlar diye
yaşanmış ne varsa zamanın içinde.
eskimiş gibi görünse de her şey,
hepsi eskidendi.

kışın içindeyken bile sıcaktı yuvamız,
yazınsa huzur olurdu rüzgarın esintisi.

efsanelerimiz vardı,
kahramanlarımız yanı başımızdaydılar,
anneler, babalar, kardeşler...

şefkatli bakışların ışıltısında yaşardık.
okşayan eller,
ne çok sevdiğini anlatırdı sessizce.

en çok,
geri dönüşü olmayan o zamanları özledim.

anılarda kalan
o eski siyah beyaz fotoğraflar…
kıyafetlerim renkliydi belki,
ama resimler hep siyah beyazdı.

sarı saçlarım vardı,
gözlerim bile siyahtı orada.
ama bendim o işte.

şimdi tanınmasam da
dokunamadım ne çerçeveye ne resme
zarar veririm diye.

gençliğimi anımsadım,
iliklerime kadar ıslanarak.
çocukluğumu yaşadım
yeniden, bir başıma.

gözyaşlarıma hakim olamadım,
bıraktım kendi haline.

geri gelmeyen zaman gibi
döküldü gözyaşlarım.
silmeye kıyamadığım hatıralarıma
yenilerini ekledim usulca.

tavan arasından süzülen gün ışığı
şahit oldu hepsine.

cam kenarındaki çiçekler,
kuş seslerinin cilveli melodisi,
kalabalık kahvaltı sofralarındaki ahenk...

unutulmayan tatlara,
uzayıp giden o sohbetlere,
kelimeler yetmiyor artık.

hepsi gerçekti,
yazmaya bile aciz kaldım yaşadıklarımı.

tüm sevdiklerimizle,
hiç unutmadım geçmişi.
ne yaşananları
ne de huzur bulduğum o bakışları.

yoklar artık...
anılarımda saklı kaldılar.

hiç unutmadığım yanlarım benim...
eskimeyen, eksilmeyen,
her şeyim,
benim hatıralarım.
*
Mehmet Demir
27718