Ben buradayım.
Araya giren günlere, suskun saatlere, ağırlaşan havaya rağmen
söylenmemiş cümlelerin bıraktığı iz hâlâ sıcak.
Özlem dediğin, geç kalmış bir kalbin
yolu ezbere yürümesi gibi.
ve yol uzadıkça ayak sesleri çoğalır işte,
kimse duymasa da.
Bir pencere açık kalır bir yerde,
rüzgâr değil, hatıra girip çıkar.
Özlemek, bir yüzü beklemek değildir yalnızca;
bir cümlenin yarım kalmasına razı olmamaktır.
Gecenin en sessiz yerinde
kalbin kendi kendine konuşmasıdır,
cevap gelmeyeceğini bile bile.
Zaman geçer evet
ama bazı eksilmeler saat tutmaz.
Adın söylenmez,
yine de her boşluk biraz sana benzer.
ve sonra sabah olur,
ışık perdeye değdiğinde her şey normale benzer
ama içte bir şey yerini bulmaz.
Gün başlar, adımlar atılır,
hayat denilen o kalabalık cümle konuşur durur
fakat bir kelime eksik kalır hep.
Özlem böyle çalışır işte;
sessizdir, görünmez,
ama en sağlam yerden tutar insanı.
Bir fincanın kenarında,
sokaktan gelen tanımsız bir seste,
durup dururken ağırlaşan bir anda
yeniden hatırlatır kendini.
Ve insan anlar ki
bazı yokluklar geçmez,
sadece taşınır.
Kalbin bir yerinde,
adı konmayan bir yerinde
usulca durur
taşınan şeyin ağırlığı da değişir zamanla,
ilk günkü sızı değildir artık
ama alışılmış bir eksikliktir,
yerini bilirsin, elin gider oraya.
Bazen kalabalıkların ortasında
ansızın yalnız kalırsın,
bir bakış eksik olduğu için,
bir cümle sana değmediği için.
İşte o an anlarsın,
özlem bağırmaz,
en çok susarak var olur.
Ve gece yeniden çökerken
şehir yorgun bir hayvan gibi kıvrılır kendine,
içinde bir yer hâlâ uyanıktır.
Ne bekler, ne çağırır,
sadece bilir.
Bazı duyguların dönüşü yoktur,
ama gidişi de tamamlanmaz.
çünkü insan, kendinin gölgesinde yürüyen o ses,
en çok sevdiğini kaybettiği yerde tanır kendini.
Özlem bir duygu değildir artık;
bir suç ortaklığıdır ruhla.
Kendine karşı işlenen,
itiraf edilmemiş bir suç gibi taşınır.
Geceler uzar
ama karanlık yüzünden değil,
insanın kendi içini dinlemeye mecbur kalmasından.
Dışarıda her şey yerli yerindedir;
sokaklar, saatler, insanlar…
asıl karmaşa içeridedir,
düşüncenin düşünceyi kemirdiği o dar odada.
Ve insan sorar kendine:
“Neyi özlüyorum gerçekten?”
Bir yüz mü, bir ses mi,
yoksa onunlayken olduğum kişi mi?
İşte bu soru,
her kapıyı kilitler.
Özlemek burada bir kader olur artık,
taşınan bir haç gibi.
Ne atılabilir,
ne de tam anlamıyla kabullenilir.
Sadece yaşanır, derinlemesine,
ve insanın kendisinden bile sakladığı bir dürüstlükle.
ve sonra insan durur,
uzun uzun durur;
çünkü dünyada acele etmek
hakikati ürkütür.
Özlem burada bir yangın değildir artık,
daha çok geniş bir ova gibidir:
sessiz, sabırlı,
üzerinden geçen her adımı kaydeden.
İnsan anlar ki
acı yalnızca acı değildir;
terbiye eden bir öğretmendir aynı zamanda.
Kalbi yoran her eksiklik,
ona nasıl seveceğini yeniden öğretir.
Bir başkasını değil belki,
ama hayatı daha dürüst tutmayı.
Günler geçer,
toprak sürülür, ekmek bölünür,
akşam sofraya sessizlik de oturur.
Özlenen, masada bir sandalye değildir;
dünyanın bir zamanlar daha anlamlı
olduğu fikridir.
Ve insan kabullenir sonunda
büyük bir teslimiyetle değil,
küçük ama sağlam bir iç düzenle.
Her şey geri gelmez,
ama her şey boşa da gitmez.
Bazı sevgiler,
insanı daha iyi bir insana dönüştürmek için
hayatta kalır.