insanın kendi içine kurduğu kalabalık bir pazarın sesi gibiydi.
Dış dünyanın gürültüsünden çok, içeride yankılanan karmaşayı anlatırken.
Tezgâh tezgâh dizilmiş duygular;
umutla kederin yan yana durduğu,
gülüşle acının aynı anda yüz gösterdiği bir iç mekân…
Burada zaman eğilip bükülür,
rüyalar geçmişle pazarlık eder,
ataların bıraktığı gölgeler bugünün kalbine sızardı.

Kadınların halı dokur gibi baht örmesi,
umudun moru çatlamış bir fide oluşu,
şarkıya çağıran bir tezgahtarın nakaratı…
Hepsi insan ruhunun gündelik ama derin hâlleridir.
Bu dizelerde pazar, alışveriş yeri değil; yüzleşme alanıdır.
İnsan, kendinden neyi alıp neyi bırakacağını bilmeden dolaşır durur.

İşte bu şiir, galibi belli olmayan iç savaşların,
kül rengi yenilgilerin ve yine de vazgeçmeyen bir gülüş arayışı gibidir.
İnsana sunulan şey tamamlanmış bir hikâye değil;
savrulan günlerin, iplik iplik çözülen benliğin
ve dünyadan geçerken elde kalan yankıların kaydıdır aslında....
güzel bir şiirdi tebrikler..