Kalbine Mahkûm 2

Ben seni sevmeyi suç saymadım hiç,
Ama kalbine düşünce hüküm kendiliğinden indi.
Ne savcı vardı bu aşkta ne tanık,
İtirafımdı her bakışın, sustum…
Ve sustukça bağlandı ellerim sana.

Kaçacak yer bırakmadın kalbime,
Her yolun sonu gözlerine çıktı.
Duvar sandığım şeyler meğer
Sana yaklaşmak için örülmüşmüş;
Anladım geç kaldığımda.

Zaman dışarıda akıp gidiyor,
İçimde sen duruyorsun.
Takvimler eskirken dünyada,
Bir tek adın genç kalıyor bende.

Ben özgürlüğü yanlış yerde aramışım,
Meğer insan en çok
Birine ait olunca nefes alıyormuş.
Pranga dedikleri şey,
Senin kalbinmiş;
Ve ben onu bile bile takmışım.

Eğer bir gün bu sevda beni tüketirse,
Beni affetme…
Çünkü ben affa değil,
Sana layık olmaya çalıştım.

Mezarım kalbinin kıyısında olsun,
Ne zincir çizsinler başucuma
Ne de kaçış yolu.
Sadece şunu yazsınlar:

“Kalbine mahkûmdu…
Ve hükmünden hiç şikâyet etmedi.”