Ben sana gelmek istedikçe
adımlarım geri geri gidiyor;
sanki yol utanç biliyor beni,
sanki taşlar bile “geçme” diyor.
yolun dili var, bana susmayı öğretiyor.

Kalbim önde, gölgem arkada kalıyor,
cesaretim bir eşikte durup susuyor.
Her adımda sen biraz daha yakınken
ben kendimden biraz daha uzaklaşıyorum.
yakınlık bazen insanın kendine mesafesidir.

Gelmek istiyorum…
ama gelmenin bir bedeli var bende.
Kırdıklarımın sesi çıkıyor yerden,
geçmişim ayak bileklerime dolanıyor.
her iz, yürümeyi biraz daha zorlaştırıyor.

Biliyorum,
bazı yollar ileri doğru yürünmez;
insan bazen en çok istediğine
geri geri giderek yaklaşır.
çünkü kalp korkuyu önce öğrenir.

Durduğum yerde bile yol alıyorum,
zaman beni senden yana itiyor.
Her bekleyiş bir sınav gibi,
her susuş içimde büyüyor.
sabır da bir tür yürüyüştür.

Gözlerim senden kaçmayı biliyor,
ama içim seni ezberlemiş çoktan.
Adını anmasam da gecelerde
kalbim seni çağırıyor sessizce.
sessizlik bazen en yüksek sestir.

Kendimle aramda uzun bir mesafe var,
her adımda biraz daha açılıyor.
Sana gelmek isterken insan
önce kendini geçmek zorunda kalıyor.
en zor yol içerden geçen yol.

Ne gidişim tam bir gidiş,
ne duruşum gerçek bir kalış.
İki ihtimal arasında sıkışmışım,
biri korku, biri umut.
ikisi de aynı adı taşıyor.

Eşikler eskimez,
insan eskir eşikte beklerken.
Bir taraf alışkanlık,
bir taraf ihtimal.
ben tam ortasında duruyorum.

Yoruldum kaçmaktan değil,
dönüp kendime bakmaktan.
Her geri adımda seni
biraz daha anlıyorum.
anlamak da yaklaşmaktır bazen.

Bilirsin bazı sevmeler
yüksek sesle söylenmez.
İnsan en derin sevgisini
en sessiz yerinde taşır.
ben seni orada taşıyorum.

Bil ki seni sevmek bende kaçış
ama sonu mutlaka sana varış