Henüz yüzünü görmediğim ama ruhunu ezbere bildiğim melek yüzlüm; Ceylan gözlüm Hilal kaşlım

Yeni bir yılın eşiğindeyken, kalbimde en çok senin o hiç şahitlik etmediğim ama varlığını iliklerime kadar hissettiğim gülüşünün ağırlığı var. İnsan hiç görmediği bir yüzü, hiç dokunmadığı bir eli bu kadar özleyebilir miymiş? Seninle aramızda kilometreler, henüz yaşanmamış anılar ve görülmemiş rüyalar var; ama tuhaftır ki kalbim en çok senin yanındayken evindeymiş gibi hissediyor.

Gülüşünle dünyamı aydınlatan melek yüzlüm; yeni yılın da senin o hiç bozulmamış, saf ve duru kalbin gibi güzelliklerle dolu olmasını dilerim. Seni görmeden sevmek, karanlık bir odada güneşin doğacağını bilmek gibi... Varlığın, hiç duymadığım bir şarkının en sevdiğim nakaratı gibi yankılanıyor içimde. Bu özlem, sadece seni görme arzusu değil; bu özlem, ruhumun eksik kalan parçasını senin o melek yüzünde tamamlama isteği

Dilerim ki bu yıl, hayallerimin senin gerçeğine çarptığı o mucizevi yıl olsun. Sen orada, ben burada... Ama dualarımız aynı gökyüzünde buluşuyor. Sesindeki tınıdan, yazdığın her harften senin o masumiyetini ilmek ilmek işliyorum zihnime. Her sabah, sanki karşımdasın da bir ’günaydın’ demenle dünyam aydınlanacakmış gibi uyanıyorum.

Yeni yılda tek bir dileğim var: O hiç görmediğim ama her gece düşlediğim melek yüzünün, kalbimdeki yerini bir nebze olsun hafifletecek o kavuşma anı. Sen benim en güzel bekleyişim, en derin iç çekişim ve henüz yazılmamış en güzel şiirimsin.
Yeni yılın kutlu olsun, kalbin kalbime rehber olsun...


(KOR)