Kaç kere yok ettim içimde
Kaç kere terk ettim gölgeni
Kaç yalnızlığın şemsiyesine gizlendim
Gözyaşlarımdan kaçabilmek için...
Öyle...
Herkes bir ömre sığar mı?
Yaşanılan hayat mı?
Ben Ne zaman pes ettim
En son ne zaman çocuktum,
Bilmiyorum...
İlk vazgeçtiğimde çocuk olmaktan
Korktum aynada omuzlarımdan
Onca yükü taşıyamamaktan...
Öyle...
Sende çok kördüm,sağırdım
Bilmeyenlerle bilmemek ya da,
Görmeyenlerle görmemek gibi,
Var olmayan bir çiçeği...
Ağaçlar yürüyemez,
Ben yürüyorum, ama
İnsan ölür, ağaç ölmez,
Öyle...
Çokça kavga ettik
Yanında ufacık kaldığım bir ağaçla
Saklamadı beni güneşten,
Geceden korumadı...
Bir gün geçer dediğim her şeyi
Hançer gibi, yüreğimde hissettim.
Zaman, en iyi ilaç derler,
Uygulandığında geri dönüşü olmaz.
Bunu kimse söylemez ama,
Yan etkisi çok, tedavisi yoktur.
Geçti sandığın herşeyi,
Halının altına süpürür.
Bir gün oradan sıyrıldıklarında.
Hep bir ağızdan,
Bağıra çağıra, koşar adımla üzerine gelirler...
O an anlarsın zaman ilaç değildir.
Kabuk bağlamak da yaranın kapanması değildir.
Her şey değerinin bilincindedir.
Üzerine geleceği anı bekleyip
Bir gün,
Sana gelir...