Tek dal sigara yaksaydık…

Bir nefes sen çekseydin,
bir nefes ben ;derin derin.

Sen çekerken gözlerine baksam,
ben çekerken gözlerime baksan.

Hüzün bana geçse, senden kalan
Huzur sana, benden kalan
Ne kadar kaldıysa artık…

Huzur verirdi,
hüznün senindi

Bittikçe sigaramız
yine tek dal yaksak;
sessizce
gün geceye,
gece güne dönse.

Aynı dumanın içinde
kaybolmaya razı
iki insan.

Kül uzadıkça
kelimeler kısalırdı,
ses iyice kısılırdı.

Konuşmazdık;
bazı cümleler
iki nefes arası...

Parmaklarımız yan yana gelmezdi belki,
Gölgemiz aynı duvarda titrerdi.

Dışarıda dünya dönmeye devam ederken,
biz
aynı yerde kalırdık
az sen az ben.

Ne gidiş olurdu bu,
ne kalış
sadece
birbirine dokunmadan
dayanmak.

Duman yükselmiyordu artık,
içime çöküyordu.

Ateş
yanmaktan vazgeçtiği yerde
ben kalıyordum.

Adını söylemedim
Adını sen koy istedim

Bakışlarımız birbirine dokunmadı,
Aynı karanlıkta
Aynı boşluğu oydular.

Zaman akmadı,
kül oldu.

Bir nefes aldım,
sanki senden kalan
son ağırlık buydu.

Bir nefes verdin,
sanki bende kalan
son sakinlik.

Bazı yakınlıklar
mesafe tanımazdı;
Ayrı duvarlara
Aynı duyguyla bakmaktı.




Duman dağıldı,
Sen yoktun.
Bense hayalin külü
Son sigaradan düşen.