YAKLAŞMA DOKUNMA

Hiç olmaz sanırsın.
Hep başkaları düşer,
Başkaları yanar.

Bana da öyle gelmişti.

Kuyuya bakarsın önce,
Sadece bakmak sanırsın bunu.
Sonra biraz daha eğilirsin
Merak dersin,
Kendine yalan söylersin.

Kuyu yaklaşır zaten
Bir adım sen atarsın,
Gerisi seni çeker.

Hemen Ayağın kaymaz,
Niyetin kayar önce;
Düşüş sonra gelir.

İnsan böyle kandırılır zaten.

Ateş durduğu yerde yakmaz
Sen eğilirsin,
Alev adını öğrenir.
Uzaktan güzel görünür.
Isıtmıyor gibi durur,
Masumca elini yaklaştırmanı ister.
“Bir şey olmaz” cümlesi
İşte tam burada kurulur.

Hepimiz kurarız.

Boğulmak sudan sanılır,
Oysa nefes
Çoktan teslim edilmiştir.

Yanmak tenle başlar denir,
Önce irade kül olur.

Düşen yalnız düşmez;
Seyredenin de içi gider.
Yanan yalnız yanmaz;
Sessiz kalan da is kokar.

Şimdi sen okurken
Bir yerde duraksıyorsan,
Bil:
Orası senin kuyun olabilir.

Bir cümle tanıdık geliyorsa,
Bir ateş fazla sıcaksa
Bu sadece bana değil,
Sana da oldu demektir.

Bazı uyarılar başkasına yazılır,
En çok kendimiz için okunur.