Bir yol var…
Gidiyor muyum,
Kendi içimde dönüp duruyor muyum,
anlayamıyorum.

Bir yanında papatyalar,
Bir yanında gelincikler;
Sanki biri
Kalbimin süt beyaz yanı
Diğeri ince kanayan tarafı
Yol yeşil bir patika,
Yeşil bile rüya gibi
Zaman buraya hiç uğramamış.
Otlar benim adımı bilmeden büyümüş.

Uzaklarda gökle yerin kavuştuğu çizgi
Bir damarın atışı gibi titriyor.
Orada uçuşanlar:
Belki güvercinler
Barışıma dair bir ihtimal,
Belki ebabiller
Kaçışlarıyla yüzüme vurulan ihtar.

Adımlarım hızlanıyor,
Nabzım içimdeki eski bir kapının paslı Tokmağına vuruyor.
Bir şey var,
Geç kalmak istemediğim…
Belki kendi son nefesim,
Belki de yıllardır ertelenmiş bir mutluluk.

Ter boncukları alnımdan düşüyor,
Nefesim daralıyor
Sanki ben değilim yürüyen;
Bu yolun gördüğü bir rüya gibiyim.

Yaklaştıkça,
Kulaklarıma bir ses çarpıyor;
Bir ağıt mı bu,
Yoksa bir türkü mü
Hangisini taşıyor rüzgâr,
Ben ayırt edemiyorum.

Bir an…
Bir an her şey ışık oluyor,
Gelincikler kıvılcıma dönüşüyor,
Çimenler nefes almaya başlıyor,
Gökyüzü üzerime eğiliyor.
Tam bir şey söyleyecekken

Birden…Sarsılıyorum.

Yol çatlıyor,
Kuşlar dağılıyor,
Ses kesiliyor
Gözlerimi açıyorum.

Yastığımın kenarında hâlâ
Patikanın toprağı var sanıyorum.
Kalbim hızlı,
Rüya benden gitmemiş.

Belki de yol hâlâ
Beni içimde bir yere yürütüyor.