0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
9
Okunma
Seher vakti…
Gecenin son nefesiyle gündüzün ilk duası arasında
kalbim çıplak kalır.
Sabah ezanı yükselir;
göğe atılmış bir ip gibi tutunurum sesine.
Her hecesi içimde bir kilidi açar,
uyanır uyuyan günahlarım.
Tövbe ederim
yükümü hafifletmek için değil,
doğrulabilmek için.
Dilimde pişmanlık değil,
kalbimde yön değiştirmenin sessizliği vardır.
Tesbih döner parmaklarımda,
zaman değil, ben aşınırım.
Her “Subhanallah”ta eksilirim kendimden,
her “Elhamdülillah”ta
biraz daha O’na yaklaşırım,
her “Allahu Ekber”de
dünya küçülür, içim ferahlar.
Seher geçer, sabah olur;
ama içimde bir vakit kalır hep açık:
insanın kendine döndüğü,
Allah’a doğru sustuğu yer.
NE GÜZEL DEMİŞ.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
