Gözyaşını döktüğün yerden şikâyet çıkarma ah be gönlüm
O yaş, aşkın abdestidir; kir değil, nurdur.

Sevgiliden gelen her şey baş üstüne konur,
Diken bile gelse “gülden düştü” de sus be gönlüm

Sorup da yorma kendini
“Beni yakıp nereye gitti?” diye…
Aşk gidenin değil, kalanın imtihanıdır.
Kalan yanar, yanan arınır.

Sadakat, sevilmekten önce gelir ah be gönlüm,
Sevildiğin için değil, sevdiğin için sev.
Bil ki aşk, karşılıkla ölçülseydi
Adı hesap olurdu, aşk değil.

Dayan be gönlüm Dayan
Yanmak yok olmak değildir.
Alevin arşa değerken
Bir gün o ateş, sevgilinin gözünde yaş olur.

Dayan be gönlüm Dayan
Çünkü anlayan bazen sevgili değildir,
Bazen kaderdir,
Bazen vakittir,
Bazen de Hakk’ın ta kendisi…

Biçare deme kendine,
Yar seni yaralı bıraktıysa
Merhem olmayı da kendine saklamıştır.

Kimsesiz değilsin;
Kimsesizlerin kimsesi
Kalbinin tam ortasında durur.
Bu sevdayla dünya dar geliyorsa
Bil ki gönlün genişlemiştir.
Daralan dünya,
Genişleyen aşktandır.

Dayan gönlüm Dayan
Her geceyi sabaha bağlayan
Bir “ol” emri vardır.
Ve her sabah
Bir vuslat ihtimali taşır.
Dayan gönlüm Dayan
Aşk, dayanabilene emanet edilir.

S.k.