Benim İçimde Kalan Bakış
Bir geceydi, ben vardım, bir de gözlerin,
Kalabalıklar içinde sustu tüm seslerin.
Bana öyle baktın ki, dünya durdu sandım,
O an kalbimde bir şeylerin değiştiğini anladım.
Konuşmadık belki, kelimeler fazlaydı,
Bakışın, bin cümleden daha ağırdı.
İçime düştü kelebekler, habersiz, sessiz,
Ben mutlu oldum… ama kalbim temkinliydi biraz, gizliydim.
Gülümsedim sana, kendimden bile saklayarak,
Çünkü sevmek korkutur beni, yanılmayı tanıyarak.
Seviyor muydun beni, yoksa an mıydı sadece?
O bakış kalbine mi aitti, yoksa gecenin hevesine mi?
Sen yanımdayken her şeyi unuttum ben,
Geçmişi, yarınları, tüm “ya sonra”ları silerken.
Dünya küçüldü, mekân sustu, zaman eğildi,
Ben sadece senin varlığında kendimi bildi.
Güvenmek istedim sana, kalbimi açmak,
Bir kez olsun korkmadan sevilmeyi tatmak.
Ama içimde bir ses hep temkinliydi,
“Her güzel bakış, sevgi değildir” diyordu gizli gizli.
Sevdin mi beni?
Sevmeyi düşündün mü hiç?
Yoksa ben mi büyüttüm
Bir bakışı, bir geceyi, bir hiç?
Ben seninle güldüm, içim ısındı,
Ama kalbim korkudan yarım kaldı.
Yanılmak istemedim, ağlamak istemedim,
Bir daha enkazlardan kendimi toplamak istemedim.
Yine de itiraf ediyorum, işte buradayım,
Kalbimde seninle dolu bir sessizlik taşıyayım.
Sormadım sana, korktum cevaptan,
Bazı sorular yıkar insanı, cevabı olmaktan.
Belki sen bilmiyorsun,
Bir bakışla bir kadının kalbine dokunduğunu,
Belki sen geçip gittin,
Ben içimde büyüttüm sustuğumu.
Ama bil ki,
Bir gece, bir mekân, bir adam vardı,
Ve bir kadın…
O bakışta kendini kaybetti,
Ama yine de sevmekten vazgeçmedi.
Ama gerçek şuydu:
O an, o bakış, o saniye,
Kadının kalbine düşen kelebekler
Yalan söylemezdi hiç kimseye.
Ve kadın hâlâ sorardı sessizce kendine:
“Sevdi mi beni, yoksa ben mi sevdim fazla?”
Cevap yoktu ama umut vardı,
Çünkü bazen sevgi, sorulardan önce başlardı.
Bir gece, bir mekân, bir bakış…
Ve kalpte hâlâ uçuşan kelebekler. 🦋