Gittin.
Kapıyı çarpmadın belki
Ama içimde ne varsa kırdın.
Ses etmedim,
Çünkü insan
En çok sevdiğine bağırmaya utanıyor.
Yokluğun
Müebbet gibi çöktü omzuma.
Ne af var
Ne indirim.
Geceler hâkim,
Sabahlar cellât.
Hasret,
Boğazıma düğümlenen bir küfür gibi.
Yutkunuyorum
Ama geçmiyor.
Ne içsem yanıyor,
Ne susam dinliyor.
Ayrılık dedikleri
İki insanın gitmesi değil;
Birinin giderken
Diğerini içinden söküp alması.
Ben buradayım
Ama ben yokum.
Üşüyorum.
Sobası yanan evde bile.
Çünkü sen gittin
Ve içimdeki bütün sıcaklık
Seninle birlikte çıktı kapıdan.
Dört bir yanım yara
Ama kimse fark etmiyor.
Çünkü bu memlekette
Erkek adamın
Canı yanmaz sanıyorlar.
Oysa en çok biz
Sessiz kanarız.
Derman diye gezdim sokakları.
Her köşe başında adın,
Her şarkıda yüzün.
Meğer derdim sen değilmiş;
Meğer ben
Senden sonra kendimi kaybetmişim.
Soruyorum kendime:
Bu yük bana mı düştü,
Bu sevda bana mı yazıldı,
Yoksa ben mi
Yanlış kalbe doğru koştum?
İkimiz de yaralıydık.
Ama sen pansuman aradın,
Ben kanamayı seçtim.
Sen unutmayı öğrendin,
Ben hatırladıkça dibe battım.
“Deli” dediler.
Eyvallah.
Aklı başında olan
Bu kadar sever miydi,
Bir gidişe
Bir ömür yakar mıydı?
Her yanım sen
Ama anlatamam.
Çünkü bazı acılar
Anlatılınca küçülür.
Ben susarak büyüttüm seni içimde.
Dostlar soruyor:
“Ne oldu size?”
Ne diyeyim,
Yarım kalan bir cümleyi
Nasıl anlatayım?
Biten bir şeyi
Nasıl savunayım?
Gönlüm laf dinlemiyor.
Ne desen boş.
Kalp bildiğini okuyor.
Aklım “git” diyor,
İçim “kal”.
Ben ikisinin ortasında
Paramparçayım.
Seni öyle sevdim ki
Kendimi unuttum.
Gururu cebimde bıraktım,
Canımı masaya koydum.
Ama sen
Oyundan ilk kalkan oldun.
Şimdi bil:
Ben düşman olmadım sana,
Kırgın kaldım.
Giden sen oldun
Ama
Yıkıntının altında
Ben burada kaldım.

Kadir TURGUT