Gürültülü vedaların yorgunluğu bitti artık,
İçimdeki fırtına yerini sütliman bir sessizliğe bıraktı.
Kavga etmiyorum ne seninle ne de kaderimle;
Çünkü anladım ki, zorlamak sadece kalbi yoruyor.
Eskiden her kapının ardında seni arardım,
Şimdi o kapıları birer birer sessizce kapattım.

Bu bir küskünlük değil, bir büyüme sancısı;
İnsanın kendine dönmesi için başkasından gitmesi gerekmiş.
Zaman her şeyi unutturmuyor, evet ama alıştırıyor,
Eskiden canımı yakan o hatıralar şimdi sadece birer manzara.
Uzakta bir dağ köprüsü gibi duruyor geçmiş,
Üstünden geçmeye korktuğum, ama baktıkça gülümsediğim.

Elimde kalan son umut kırıntılarını denize attım,
Onlar martılara azık oldu, bana ise koca bir boşluk.
O boşluğun içinde ilk kez kendimle tanıştım;
Meğer ne kadar çok kalabalık etmişim içimde seninle.
Artık gökyüzüne bakınca sadece bulutları görüyorum,
Gözlerini ya da gidişini hatırlatan o gri bulutları değil.

Mavi, her zamankinden daha berrak geliyor gözüme;
Yıkanmış, arınmış ve tertemiz bir başlangıç gibi.
İnsan kendine geç kalmamalıymış meğerse,
Başkasının peşinden koşarken kendi ruhunu yormamalıymış.
Durduğum yer tam da olması gereken kıyı,
Ne bir adım geri, ne bir karış ileri...

Bütün o feryat figan mısraları rüzgâra verdim,
Sana söyleyecek tek bir kelimem bile kalmadı içimde.
Bu sessizlik, en büyük cevabımdır anlayana;
Susmak, bazen binlerce çığlıktan daha ağır gelir.
Yaralarım kabuk bağladı, izleri hala orada duruyor,
Ama dokunduğumda canım yanmıyor artık.
Onlar benim madalyalarım, hayatta kalma savaşımın,
Ve seni sevmekten sağ çıkışımın sessiz şahitleri.

Bir gün bir yerde karşılaşırsak eğer,
Yabancı iki insan gibi bakışalım istiyorum.
Çünkü tanıdığım o kişi artık bende yaşamıyor,
Ben de senin bildiğin o çaresiz çocuk değilim.
Yüklerimi indirdim sırtımdan, hafifledim,
Affetmek, karşındakini değil; kendini özgür bırakmakmış.

Seni affettim, ama hayatıma tekrar alacak kadar değil;
Sadece içimdeki yükünden kurtulacak kadar...
Yolum artık senin sokağından geçmiyor,
Yeni haritalar çizdim, ucu kendime çıkan.
Ayaklarım yere sağlam basıyor, kalbim ritminde,
Gidişinle açılan o çukur, şimdi bir çiçek bahçesi.

Finali olmayan bir romandı bu, yarım bıraktım,
Çünkü her son, aslında içinde koca bir "merhaba" taşır.
Güneş doğuyor, pencereleri sonuna kadar açtım;
Hoş geldin yeni ben, hoşça kal o eski mavi hüzün.

Bazen vazgeçmek, kaybetmek değil; kendine giden yolu bulmaktır.

Cemre Yaman