7
Yorum
32
Beğeni
5,0
Puan
231
Okunma
Dün gece sarıldım yokluğuna,
Önce kollarım boşlukta kaldı, ürperdim.
Sonra bir koku sızdı odanın karanlığına;
Hani gitmeden evvel kapı eşiğinde bıraktığın,
Hani o hiç geçmeyen, hep taze kalan serinliğin...
Parmak uçlarımda hayalin,
Sessizliğin sesini dinledim uzun uzun.
Yastığın diğer yarısında birikmiş hatıralar,
Sanki her biri birer yıldızmış gibi parladı;
Ben karanlığa değil, aslında sana sarıldım.
Ne tuhaf şeydir bir nefesin eksikliği;
Varlığınla dolan bu oda, şimdi sensizlikle geniş.
Duvarlar dilsiz, eşyalar ise birer yabancı,
Sadece o boşluk tanıdık, sadece o gitmemiş.
Sabahın ilk ışığı sızarken perdelerden,
Ellerim hala o görünmez sıcaklığı tutuyordu.
Anladım ki sevdiğim;
Yokluğun bile, başkasının varlığından daha dolu
(KOR)
5.0
100% (19)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.