Söndürdüm ışıkları, gölgemle dertleşiyorum,
Yarısı boş kadehlerin içinde kendimi bekliyorum.
Sırtımda bin bıçak izi, her biri bir "dost" hatırası,
Geçmiyor içimdeki o dinmek bilmez hicran yarası.

Zirvedeyken herkes yanındaydı, şimdi nerdesiniz?
Ben düşerken sadece yankımı dinlediniz.
Adaletiniz batsın, sahte gülüşleriniz sizin olsun,
Benim dünyam karanlık, bırakın orada kalsın.

Düşenin dostu olmazmış, ben geç anladım,
Kendi yangınımla sustum, kendimi adadım.
Hesabı kestim hayattan, alacağım kalmadı,
Sizin olsun o sahte dünyalar, benim kalbim dolmadı.
Vursunlar sırtımdan, ben alıştım artık,
Sizin maskeniz parlıyor, benim ruhum karanlık!

Yalanların vitrini süslü, ama içi boş bir harabe,
Verdiğiniz her söz, ruhuma indirilen son darbe.
Artık ne bir el beklerim, ne de bir teselli,
Kim dost, kim düşman; bu sessizlikte belli.
Kırılan camlar gibi, toplanamaz bu güven,
Yolun sonunda tekim, hani nerde o "severim" diyen?

Işıklar söndüğünde kim kalır yanında?
Sadece vicdanın sızlar, o zehirli kanında.
Ben bittim demeden, bu oyun bitmeyecek,
Küllerimden doğsam da, yüzüm size gülmeyecek!

Benim dünyam karanlık...
Bırakın orda kalsın...


(KOR)