0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
115
Okunma
Bir yüz
zamanın duvarında asılı.
Gözleri, başka bir mevsimde kalmış.
Boyalar dökülmüş,
bakış yerinde —
birini değil,
kendini arar gibi.
Tozun içinde
solmuş bir zaman kıvrımı.
Belki bir sabah,
bir çocuk;
ya da hiç doğmamış
bir sabahtan hatıra.
Aynı yerden geçiyorum,
her seferinde
başka bir ben.
Resim bana bakıyor,
ya da ben ona —
bile isteye,
unutmak için.
İnsan bir çerçeveye sığmaz;
ama bazen
bir resimde kalır
bütün ömrü.
Renkler gitti,
biçim kaldı.
Biçim gitti,
bakış kaldı.
Bakış gitti,
ben kaldım —
ne biçim,
ne renk,
ne çerçeve.
Bir damla kan
duvardan sızıyor,
resmin alt köşesinden.
Henüz kurumamış.
Henüz
benim.
Şahin Çınar
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
