0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
104
Okunma
Birbirine değmeyen ama birbirini bulan,
Binlerce ayrıntının dansı bu.
Rüzgârın yaprağa çarptığı o belirsiz açı,
Ve denizin kıyıya bıraktığı, o her seferinde değişen ritim...
Armoni;
Sadece aynı notaların yan yana gelmesi değil,
Zıt kutupların birbirine duyduğu o gizli saygıymış.
Gölgenin ışığa,
Boşluğun doluluğa tutunması gibi.
Bir keman teli geriliyor içimde,
Binlerce yıllık bir sükûnetin ortasında.
Kaosun içinde bile bir düzen akıyor;
Yıldızların o sağır edici mesafesinde,
Atomun o çılgın, sessiz döngüsünde.
Sen sustuğunda, dünya konuşmaya devam eder,
Ben sustuğumda, her şey yerini bulur.
Çünkü uyum;
Eksik parçaların birbirini tamamlaması değil,
Eksikliğin kendisinin de bir şarkı olmasıdır.
Hüseyin TURHAL
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
