Neyi anladım biliyor musun?
İnsan, kandırılmaya alışıkmış;
gerçeğin yükü ağır geldiğinde
yalana yaslanmak daha kolaymış.

Doğarken “böyledir” denilen dünya,
büyüdükçe neyin ne olduğunu iyi anladık.
O masalın sonunu hiç görmedik…

İyi olanlar erken yoruldu, bremin;
kötüler de uzun süre ayakta durdu.

İnandıkların birer birer yaprak gibi
dökülürken içinden,
sonbahar gibi,
sessiz kalmayı öğreniyorsun.
Çünkü bazı gerçekler söylenince değil,
susulunca hayatta kalıyor;
onu da anladık…

Ve gecenin en karanlık yerinde
şunu fısıldıyor insan kendine:
Beni en çok yaralayanlar düşmanlarım değildi,
bir zamanlar “asla yapmaz” dediklerimdi.

Sonra alışıyorsun işte…
kırık umutları cebinde taşımaya,
derdini kimseye anlatmadan yaşamaya…
Çünkü bu dünyada merhametli, dürüst insanlar
ya kandırıldılar
ya da çoktan yoruldular.