Öyle bir zaman ki;
doğru nerede, yanlış nerede,
kimsenin parmağı göstermiyor artık.
Hak sorulmaz olmuş,
adalet sanki adını kaybetmiş.

Yanlış, doğrunun yerine kurulmuş;
haksızlık, adaletin koltuğuna oturmuş.
Doğru;
yanlışların gürültüsünde
sessizce kaybolmuş.

Kapkara bir vakit bu,
zifiri…
Gecenin bile utanıp yüzünü çevirdiği.
Hüznünse bu kadar yerine oturduğu…
Hak belli değil, hukuk belli değil;
yön yok, duruş yok,
insanın gölgesi bile kararsız.

Sanki rahmet,
bu kadar haksızlık varken,
elini çekmiş yeryüzünden.
Hava ağır;
ortalık pis kokuyor:
çürümüş sözlerden, sahte yüzlerden,
kirlenmiş vicdanlardan.

Yağ yağmur,
sil süpür ne varsa.
Yıka bu sokağı, bu meydanı,
bu suskunluğu.
Temizle bütün kirleri,
sözde kalan doğruları,
kalpte biriken pası.

Rahmet rahmet;
usul usul,
ince ince yağ.
Umutsuz yüreklere
bir damla umut ol.
Kirli kalpleri yıka,
taş kesilmiş merhameti çöz.

Sil ne varsa,
süpür ne varsa,
götür ne varsa…
Yük olsun diye değil;
hafifleyelim diye.

Yağ yağmur,
pas tutmuş yüreklere.
Rahmet ol;
acı olma, sızı olma.
Yağ…
ve biraz olsun
insan kalsın geriye.

ALİ RIZA COŞKUN