Kim kesti mavi okyanusla bağımı
Yüreğimi bir zincir gibi toprağa gömen kim


Sulardan aldığımdan beri
Soluksuz yüzüşlerimi
Kendi etrafımda dönüyorum
Nice zamandır sayısız tavaf
Kalbimi yıkıp yeniden yapıyorum


Bir zamanlar bozkırda yılkılarla dolaştık
Serseriydik ama güzel anlaştık
Ölümüne koşturduk sesimizle toprağı sarstık
Bir nefestik topyekun
Huu sesiyle birbirimize bağlandık


Öyle güzeldik öyle özgür
Aklı hür fikri hür
Nice bedelden sonra
Üstümüze yağan haklı bir gurur
Sonra unuttuk çivit mavisi göğü


Ve bir gün
emek emek toprağı


Kimimiz boynuna taktırdı zikkeyi
Bazımız yüreğine
Sevmek artık bir çengelli iğne oldu
Ve bir kısım ayaklarına istedi
Bağlanmak neydi yanlış anladık


Okyanuslar ağladı halimize
Rahimlerde taptaze ceninler
Ahh yılkılar
Tozuttular son kez
Orduları kalmayan şehirleri


Kırmızı badanalı toprağı
Kahveye boyayıp yeniden
Kışı birlikte atlatacaktık
Kerpiç duvarlar gibi
Döküldük


Kim kesti düşünceyle bağımızı
Aklımızı bu denli çelen kim