bir ayrılığın kıyısında duruyorum şimdi.
ne geri dönebiliyorum ne gidebiliyorum
arada bir yerdeyim,
sessizliğin en derin çatlağında.

insan bazen
kendi gölgesine bile yabancılaşıyor.
ben de öyle işte,
yanımdan geçen yüzlere bakıyorum
ve hiçbirinde bir ev bulamıyorum.

dün, elimden tutan kalabalık
bugün yok.
söz veren sözler yok.
gülüşleri gerçek sanan ben yok.
yalnızlığın sesi var sadece
ve o ses bile bazen susuyor.

uzaklara yürüdükçe
bir şey daha öğreniyorum
kimse kaybolduğum yeri merak etmiyor.
dönüşümün hesabını soracak bir ses kalmamış.

ama içimde hâlâ bir direnç var,
kökü acıya dokunan bir direnç.
onu söküp atsam
ben de savrulacağım biliyorum.

çünkü insanı ayakta tutan şey
çoğu zaman umut değil,
alışamadığı yarasıdır.

ben,
gidenlerin ardından bakmayı bıraktım artık.
kalanların yüzünde de bir anlam aramıyorum.
yol uzun,
gittikçe de uzuyor.

ve anlıyorum ki
bazen uzaklık kaçmak değil,
kendine yaklaşmanın tek yoludur.
*
Mehmet Demir
211116