PİŞMANLIK VE UMUT
​Ben yaktım kendimi, bitirdim kardaş,
Şükretmeyip olanı batırdım kardaş.
Şimdi ne yaparım, şaşırdım kardaş;
Bana bir yol göster, ona gideyim.

​Bataktan çıkarken saplanıp kaldım,
Bana güvenenleri umutsuz kıldım.
Yurt yuva kalmadı, hepsinden oldum;
Perişan hallere düştüm ben kardaş.

​Nasihat ettiler, aklım almadı,
Bir işe kalkıştım, sonu gelmedi.
Etrafımda bir tek seven kalmadı;
Yapayalnız, biçare kaldım ben kardaş.

​Vicdanımın sesi, "Kalk!" dedi bana,
"Güvenme dünyada şöhrete, şana;
Samimi bir tövbe gerekli sana."
Dedi de bir yön gösterdi kardaş.

​Zararın neresinden dönersen kârdır,
Her kışın sonu elbet bahardır.
Darda kalanlara Yaradan yardır;
Ümitle bakarım yarına kardaş.

​Hırsımı gömdüm toprağa, taşa,
Mecalim kalmadı koşmaya boşa.
Değmezmiş bu arzu, yoruldum boşa;
Nefsimin peşinde solmuşum kardaş.

​Gençlik elden gitti, geri gelmiyor,
Akan gözyaşımı kimse silmiyor.
Ne yapsam da artık yüzüm gülmüyor
Gülme yetisini kaybettim kardaş.

​Kabahati elde aramam boşa,
Neler geldi geçti akılsız başa.
Vursam mı başımı toprağa, taşa?
Anladım, çaresiz kalmışım kardaş.

​Gözümdeki perde kalktı, uyandım,
Hayal âlemini ben gerçek sandım.
Nefsimin elinde yandıkça yandım;
Hakikatten uzak kalmışım kardaş.

​Tövbe kapısında bekler dururum,
Belki affolunur, diner gururum.
Pişmanlık içinde Hakk’a yürürüm;
Tükenmez cevherim ümitmiş kardaş.

​Dünya malı için gönül kıran ben,
Kendi mezarını kendi kazan ben.
Şimdi bir divane, garip ozan ben;
Çözüm belli oldu, hayra yazayım,
Kendi dertlerimi kendim çözeyim