Yazan: Cemre Yaman
: Parmak izimiz bile farklıymış, yeni anladım.
Aynı göğün altında, farklı evrenlerdeydik.
Sözlerinle ördüğün o yalan köprüde kaldım,
Biz iki yakası kavuşmayan bir nehir gibiydik.

:Sus, o güzel günleri böyle kirletme!
Hatırla, aynı nefeste titrerdi bakışımız.
Sen gerçeği aradın, ben sadece hissi, gitme!
Elimi tuttuğunda, tek bir dünyamız vardı, unutuşumuz.

: O his bir tül perdesiydi, ardı buzdan duvar.
Sen güneşi beklerken, ben fırtınayı gördüm.
Aşk, bir yanılgıymış; sadece bir an sürer,
Şimdi sen bende yabancı, ben sende kördüm.

: Körlük mü? Ben seninle görmüştüm o rengi!
Uzaklık değil, aramızdaki bu acı sözler.
Neden birden değiştin? Neden koptu o denge?
Benim içimde hâlâ o eski sen beni bekler.

: O eski ben, senin sisinde kayboldu gitti.
Geriye sadece çürük bir koku, yorgun bir nefes.
Aşk, bir başlangıç değil, sonu belli bir tükeniş,
Artık ne sen varsın burada, ne de bana kalan bir ses.

: Yanılıyorsun! Bir şarkımız vardı bizim, yarım kaldı!
O notalar şimdi hangi rüzgârda üşüyor söyle?
Ben senden vazgeçmeyi hiç denemedim, bu son, bir yazgıydı.
Kalbim bir harabe, sen ise son sığınağım.

: Harabe, çünkü temeli baştan yanlıştı.
Biz, farklı kitapların son sayfalarıydık,
Birbirimize ait olmayı sadece anlık alıştık.
Ve şimdi o anlar bile ruhumda ağrılı bir kış.

: Kabul et! Sende kalan bir iz var, silinmez!
O iz, benim adım, benim dokunuşum değil mi?
Beni bu karanlığa terk etmek, hiç yakışmaz.
Sana yemin ederim ki, bu aşk böyle bitmemeli!

: Bitti. Kalan iz, aşkın değil; bir yaranın izi.
O yara, bana yalandan korunmayı öğretti.
Şimdi o sis kalktı, ve ben kendimi seçtim sizi,
Gitmek zorundaydım... BİZİM KÂBUSUMUZ BUYDU, BİTTİ.

: HAYIR! O SON ÇIĞLIK İÇİMDE SAKLI KALACAK!
HER GECE AYNI RÜYA, AYNI KOPUŞ İZİNDE!
VE SENİN O AYNA YÜZÜN, HEP BANA BAKACAK,
KIRIK BİR ANIN İZİNDE, HEP YANIMDA OLACAKSIN!