Klasik ölçü ve uyak bilinci var. Afet Hanım biçimi zaten önemsiyor; şiirin müzikal yapısına da dikkat etmiş. Bu, biçimle anlamı dengede tutan bir anlayışı gösteriyor.

Şiir savruk değil bir planı var. Yağmur; önce güzellik, sonra acı, en sonunda isyan. Şiirle duygusal bir çöküş çizgisi kurmuş, dış dünyayı iç dünyayla eritir gibi.

Şiirde yağmur başta saf billur bir güzellik,sonra yavaş yavaş “kederin, kırılmanın” simgesine dönüşüyor: güvenin soyulması, çamura bulanmış bir dünya. Yani yağmur arınma değil dağılma getirmiş. Son dizede ise bıkkınlık ve sınır var: “Dur artık yağmur”

Şiirde romantik bir anlayış hakim yağmur, güneş, yıldırım, deniz sadece manzara değil,iç dünyanın aynası.Yani doğa duyguların dili olarak kullanılmış.

Şair içsel bir fırtına yaşıyor bunun dışa dökümü yani iç patlama var.

Soyut anlamlar somutlaştırılmış bazı dizelerde : ”Güven gömleğini üstümden soydum”... İmgeler zengin, soyut anlamlar somutlaştırılmış.

Tema olarak bireysel, ama metafizik dokunuşlu. “Her türlü afette hikmet var ama” dizesi, acının bile anlamı olduğuna dair bir sezgi taşıyor. Bu da romantik duygusallığın yanında, mistik bir bakışı da sezdiriyor.

Özetle: Afet Hanım, romantik, lirik ve sembolik bir sanat anlayışına sahip. Duyguyu doğa aracılığıyla anlatıyor, biçim disiplinini koruyor, umudu ve hüznü iç içe işliyor.