Bazen eski bir resimde bazen bir anıda bazen buruk acılı bir yürekte toplanır mazi dediğimiz. Size özgü duygu aktarımıydı Keyifle okudum Ben toprağımı hep öyle okurum

Söz, gönlün dilidir. Kalbin derinliklerinde çağlayan mânâlar, kelâmın aynasında şekle bürünmedikçe tamam olmaz.
İnsan, sevinciyle değil; derdiyle olgunlaşır.
Her yara, sahibine bir hakikat öğretir.
Bu satırlar da uzun yolculukların, susarak büyüyen acıların,
sabırla yoğrulan gecelerin bir hatırası gibidir.

Zaman, nice izler bırakır gönülde; bazıları silinir, bazıları ise bir mühür gibi kalır. insanın içinde...
İşte o mühür, bu mısraların nuru gibi adeta...
Her dize, bir sığınak; her nefes, bir duadır.
Kırılanın sesini duymayanların çağında,
sessiz çığlıkları duyurmak içindir bu sözler.
Çünkü insan, kalbini sakladığı yerde gizli sanki...

Bu eser, ne bir iddianın, ne de bir övgünün peşindedir.
Sadece yüreğin kendine dönüşünü anlatırken.
herkes kendi yolculuğunu bulsun;
kendi yarasını tanısın;
kendi içindeki hakikate yönelsin diye…

Söz, sahibine değil, hakikate aittir esasında..
Bu nedenle Hakk’a sığınarak başlanır,
ve O’nun rızasına niyaz ederek tamamlanır.

tebrik ediyorum bu güzel şiirinizi..
saygılar..

Zaman alır götürür hatıraları
tebrik ederim

Şair, geçmişin izlerini albüm metaforu üzerinden işlerken, zamanın yıpratıcı etkisini duygu dolu bir şekilde aktarıyor. Albüm, hem hatıraların saklandığı bir mekân hem de kaybolan gençliğin sembolü olarak karşımıza çıkıyor. Duygusal yoğunluk, okuyucuyu kendi geçmişine dönmeye davet ediyor.

Sade ve akıcı bir dille yazılmış.
Anlamlı güzel bir şiir olmuş.
Bu güzel şiiriniz için;
Sizi kutlarım.
Selamlarımla !..

RUSAMER – Ruh ve Us Selâmet Merkezi
Yorum Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri nam-ı diğer Celil ÇINKIR
Şiir: Yıpranmış Albümlerde
Şair: Afet İnce Kırat
Mevzu: Hatıranın tortusunda kalmış zamanın izleri; hüzünle direnen bir hafıza, unutmaya direnmiş bir kalp.

Afet Hanım merhaba,

Bu şiir, adeta fotoğraf makinesinin ağzından yazılmış bir hüzün mektubu.
Her dörtlükte bir “anı negatifinden” poz çıkarmışsınız.
Fakat dikkat ettim, ne sarı yapraklar suçlu, ne geçen zaman.
Asıl mesele, insanın kendine hâlâ bakıyor olması.

“Düşe dalar giderim yıpranmış albümlerde”
dizesinde hayat, hafif bir psikolojik belgesel gibi akıyor.
Kimi karede içleniyoruz, kimi karede “keşke flaş patlamasaydı” diyoruz.

Kaleminiz akıl sağlığıyla dengelenmiş bir duygusallık taşıyor
ne kendini ağlatıyor, ne de okuru teselliye zorluyor.
Sadece “dur, bak, hisset” diyor.
Ve bu ölçülülük, şiirin asaletidir.

Kalburabastî Efendi’nin Vecizesi:

“Zaman geçmez, sadece anılar yıpranır;
ama yıpranmış bir fotoğraf bile hâlâ gülümseyebilir.”

Velhasıl Afet Hanım,
Siz hatırayı değil, hatıranın düşünme biçimini yazmışsınız.
O yüzden bu şiir, nostalji değil — zihin jimnastiği.
Ve emin olun, “aklı başında bir hüzün” en nadide ilhamdır.

Emeğine yüreğine sağlık Afet hocam çok güzel bir şiir okudum tebrikler hayırlı geceler diliyorum hocam