Aşk, bazen deniz, bazen çöl, bazen de mahkeme salonu gibi gelir.
Ve biz hâlâ dalga geçercesine, “neden acıyor?” deriz.
Oysa acı, bir şehrin taşında yankılanan adalet gibidir;
Ve her bakış, her hıçkırık, her damla…
Bir gün, usulca, bir mücrim gibi beraat eder kendi vicdanında.

Ama o vicdan, öyle basit bir mahkeme değildir.
Kıyısında umut kırıkları, ortasında suçluluk çukurları,
Ve gökyüzünde, adaletsiz bir güneş…
Bazen sadece bir şairin eliyle çizilmiş bir sınır gibidir;
İçinde kaybolursunuz, ama kaybolmak da bir tür bulmaktır.

Aşkın dili, anlaşılmaz bir harita gibidir;
Kimi zaman pusula çalar, kimi zaman rüzgarın şarkısına kapılırsınız.
Ve biz hâlâ yolun ortasında durur,
Bir ömür boyu haritasız bir gemi gibi,
Her limanda başka bir hüzünle uğrarız.

Bak, her hıçkırık bir ifade,
Her sessizlik bir delil,
Her unutulmuş anı, mahkemede gizli tanık gibidir.
Ve biz, suçsuz olduğumuzu söylerken bile,
Kalbimizde suçlu damgaları taşırız.

Acı öğretir, ama ironik bir öğretmendir:
Bir kahkaha atarsın kendi gözyaşına,
Bir damla yaş düşer toprağa,
Ama sen hâlâ gülümser,
Çünkü anlar, her gözyaşı aslında bir mesajdır:
“Yaşam, yıkılsa da sürer; aşk, kaybolsa da hatırlanır.”

Ve işte o hatırlamak…
İçinde en acı, en tatlı, en deli dolu anların bir arada olduğu kutsal bir sancıdır.
Bazen sabah güneşiyle birlikte gelir,
Bazen geceyi böler, yıldızlara karışır.
Ama her zaman, usulca, kendi mahkemesinde beraat eder:
Ruhun gözleri, geçmişin yükünü sessizce serer.

O zaman anlarsın ki aşk, ne denizdir yalnızca, ne çöl, ne de mahkeme salonu…
O, göğsünde taşınan bir şehir gibidir;
Her sokağı hatıralar, her köşesi hıçkırıklar, her duvarı sessizliklerle doludur.
Ve biz, o şehrin içinde kaybolurken,
Bir yandan gülümseriz: çünkü acı, aslında bir öğretmendir;
Ve her öğretmen, biraz haksız, biraz adil, ama her zaman büyütür ruhu.


Yüreğinize sağlık