ne güzel gövdesi akşamın
ne kadar içli gözündeki renk
ne kadar muteber kolundaki saat
günlerden on yediyi yirmi geçiyor
gözlerinde bir ağaç eğrisi
adında söğüt
kaybetmek istiyor yüzünün her tarafı
dili olsa konuşucak
simsiyah gözleri
kahverengi çilleri

yüzünde yeni bir Münevver başlıyor
ellerinde kedi resimleri

insan olmak istiyor
saçları örgülü bir duvar
gözleri iri iri
gözleri bir oda iki salon

ayrı ayrı bir dünya şu zaman
baktıkça yaralanıyor
baktıkça kendini tekrar ediyor o güzel kız
üzerinde çiçekli hüznü
içinde su gürültüleri
kopuyor da kopuyor
bir bir insan öncesi

yüzünde bir ordu
bu kadar Münevver olma diyor
bu kadar Münevver’den olma
çilleri dile geliyor
küçük kızın
karamel renginde

yasemin bakışlı bir duvar
ne güzel duruyor beyazlar içinde
dudakları yasemin kokuyor
ağzında toprak yığını
köklerini büyütüyor bir insanın
açılıyor kapısı sonsuzluğa
belki de bir sona

ne güzel şu duvar
ne güzel sokağın başı
bir kavin susuyor girişinde
bir kavin susmak istiyor

kollarında bir şehir
kollarında yeni bir boşvermişlik

o son Münevver’den sonra
simsiyah gözleri
kahverengi çilleri


.