hangi günün açmazı
hangi ümidin çıkmazı sahiplenir ki
aşkla solan frezyaların yasını
ve mevsimin
yüreğime yüklediği hüzzam algısını



hem annemsiz
hem de sensizim a kadın
bir türlü içinden çıkamıyorum
kaç bölünmüş uyku
kaç yarım kalmış türküymüş sevmek
ruhumu üşütürken annemsizliğim
sevgimin sermayesi sayıp
koyukahve bakışlarını
sensizliğimle yüzleşiyorum her sabah



gamlı bir güz günü
günlerin pazartesisi
saatin on sekiz yirmisi
içimde bir gidişin fırtınası
dış dünyaya susuyor iç sesim
biliyor musun a kadın
gittiğim her yere kendimle götürüyorum
ekim ayının yakama taktığı sensizliğin rozetini



yarınlara yürüyüşüm ıssız
yorgun heceler yolunu kaybediyor
mısralarımın karanlık sokağında
çok oldu oturup da
şöyle keyfe keder bir şiir yazmayalı
neden tanrım neden deyip
gökyüzüne çeviriyorum titrek bakışlarımı




düşlerim
özlemek zengini
gülümsemek yoksulu hayallerim
dualarıma karışırken
acaba ya da belkili ihtimaller
“serçelerimiz bu sabah da geldiler balkonumuza
ama sen yoktun” sözcüğüne eşlik
sen kokulu Gülce bir güzellik
bir nefeslik mola veriyor sensizliğime



ahh bi anlaya bilseydim
hangi yüreğin gizi
hangi duygunun izi
yollara düşürüp de bizi
yaşatıyordu sevgimizi
yağmur yağıyor dışarıda
cama vuran damlalar
sevginin diyarından seslenir gibi
ve içimdeki kıpır kıpır acılar
ayrılıkların şahı aşktan beslenir gibi