Saygıdeğer Bahri Öğretmenim merhaba..

Yine emsalsiz duygulara yazılmış muhteşem bir şiir. Gönülden tebrik ederim kıymetli yüreğinizi.
Her mısrasında bir ömürlük teslimiyet, her hecesinde yüzyıllık bir sadakat var…
Bu şiir, yalnız bir sevdayı değil; insanın kendi özüyle, kaderle, hatta Yaradan’la olan hesaplaşmasını anlatıyor.
“Bilmiyor musun?” derken şair, aslında sevgiliye değil ,insanın içinde yankılanan o ebedi sese, kendi benliğine sesleniyor.
Bu, bir veda şiiri değil; ölümsüz bir bağlılığın sessiz duası.

Yerde karıncayı, gökte ulu kuşu gören bir yürekten çıkmış bu sözler.
Bu yüzden de her dize, tabiatın kalp atışına benziyor: sade ama sonsuz.
Dünyanın hile tuzaklarından uzak durmanın, kalbi temiz tutmanın, sevgiyi bir ömürlük ahit gibi taşımanın ağırlığı var bu şiirde.
Her kıta bir yaşam evresi gibi; birinde sabır, birinde teslimiyet, birinde vakur bir kabulleniş…
Sanki aşkı sevmekten hiç vazgeçmemeyi, sevmeyi insan kalmanın bir ölçüsü gibi görmüş şair.

“Dönmedim yolumdan çabucak cayıp,
Böyle çok sevmenin neresi ayıp…”
dizelerinde, çağın duygusal aceleciliğine karşı duran bir irfan var.
Bugün kimse böyle sabırla, böyle vakar içinde sevemiyor.
Ama Bahri Öğretmen’in kelimeleri bize şunu hatırlatıyor:
Gerçek sevgi, bir ömür susarak direnmektir.

Ayrılık burada sızlatmıyor; aksine, ruhu eğitiyor.
Şair, “toprağa düşse de kutlu şüheda” derken bile, vedayı reddediyor.
Çünkü o bilir ki, hakiki sevda, tenle bitmez; ruhta kök salar.
Bu yüzden “diyemeyen benim” demesi, hem bir isyan hem bir dua gibidir.

Bu şiir, günümüzün yapay duygularına karşı yazılmış sessiz bir manifesto gibi…
Ne bir övünç, ne bir yakınma; sadece kalbe yakışan bir vakar, bir teslimiyet.
Bahri Öğretmenim, siz halkın kalbinden gelen o kadim sesi bugüne taşımışsınız.
Kelimelerinizde Yunus’un safiyeti, Karacaoğlan’ın yanıklığı, Âşık Veysel’in derinliği var.
Bu çağda hâlâ böylesine içten, sade, ama bir o kadar da derin bir gönül diliyle konuşmak herkesin harcı değil.

Saygıyla, hayranlıkla, gönülden alkışlıyorum.
Kaleminiz daim olsun .

Peri Feride