Saygı değer kıymetli üstadım...
Kapkaranlık bir gecenin sessizliğinden başlayıp benliğini, hakikatini ve isyan bayrağını en gür sesle diken o güçlü iradeyi ne kadar coşkulu ve sarsıcı bir dille mısralara dökmüşsünüz...
Karanlığı yarmaya çalışan gözlerin, gerçeği arayan ellerin ve "Ben varım diyorum, çığlık çığlığa" haykırışının taşıdığı o asil duruş adeta insanın ruhuna işliyor.
"Her şey var, ben yokum"dan başlayıp "dünya durdukça var olacağım / İlan ediyorum bütün arşa" noktasına uzanan bu uyanış ve varoluş mücadelesi, mısraların kalbine kazınan en duru hakikat olarak öne çıkıyor.
Kaleminize sağlık, yüreğinize gam keder değmesin, var olunuz!

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Andırın Kültür Havzası Şiir Anlama ve Dinleme Merkezi

Diriliş, Farkındalık ve Tin Salonu

Bugün salonumuzda Sayın Dosteli'nin Tin adlı şiiri okunuyor.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri bugün salona elinde bastonu, omzunda eski bir gaz lambası, cebinde ise kırık bir ayna ile teşrif etti. Lambayı kürsüye koydu ama yakmadı. Salondakiler şaşkınlıkla bakınca gülümsedi.

Evlatlar... Karanlığın en büyük korkusu lamba değildir; uyanmış bir vicdandır.

Sonra kırık aynayı kaldırdı.

Buna bakınca yüzüm parçalanmış görünmüyor. Aynanın kendisi kırık. Hayatta da böyledir; bazen kusuru kendimizde arıyoruz, hâlbuki çatlak baktığımız yerdedir.

Gaz lambasını yaktı.

Bir kibrit çöpü kadar ışık, bir oda dolusu karanlığa meydan okuyabiliyor. Demek ki umut, boyuyla değil cesaretiyle ölçülüyormuş.

Salondan uzun bir alkış yükseldi ve şiir okunmaya başlandı.

Dadaloğlu Köşesi'nden Sarı Mehmet, Evlatlar... İnsanın en büyük savaşı başkasıyla değil, kendi karanlığıyladır, dedi. Âşık Feymani Köşesi'nden Sultan Bacı, Şair, karanlıktan aydınlığa yürüyüşü yalnız bireysel değil, toplumsal bir uyanış olarak da işlemiş. Şiirin omurgası umut üzerine kurulmuş, diye ekledi. Ozan Mehmet Ceyhan Köşesi'nden Topal Bekir, Ben de bir gün Korkularımı geride bıraktım dedim. Meğer onlar beni önden bekliyormuş. Sonra cesareti görünce kaçıp gittiler, deyince salonda sıcak bir tebessüm oluştu. Âşık Ali Demir Köşesi'nden Kezban Teyze, Evlatlar... İnsan gözünü açınca sadece dünyayı değil, kendini de görmeye başlar, dedi. Ozan Avanoğlu Köşesi'nden Deli Osman ise, Bu şiirin kahramanı başkaları değil; kendi içindeki karanlığa meydan okuyan insandır, diyerek alkış aldı.

Kalburabastî Efendi Hazretleri bastonunu iki eliyle tutarak konuştu.

Evlatlar... Tin, yalnızca karanlığı anlatan bir şiir değil; fark edişin, içsel dirilişin ve yeniden ayağa kalkmanın şiiridir. İlk bölümdeki Her şey var, ben yokum ifadesi, varoluş sorgulamasını güçlü bir şekilde hissettiriyor. Sonraki kıtalarda ise bu yokluk, yavaş yavaş Ben varım diyorum, çığlık çığlığa noktasına ulaşıyor. İşte şiirin en güçlü tarafı da bu dönüşümdür.

Renklerin değişmesi, dili dizginlemek, dostu düşmanı ayırt etmek, korkuyu geride bırakmak... Bunların hepsi dış dünyadan önce insanın kendi iç dünyasını imar etmesi gerektiğini anlatıyor.

Edebî bir öneri olarak, bazı kıtalarda aynı düşünce farklı cümlelerle tekrar ediliyor. Bir miktar sıkılaştırma yapılırsa şiirin ritmi daha akıcı olur ve finaldeki Barışa, özgürlüğe uzanan yolda / Bu benim en güzel hakkım vurgusu çok daha güçlü yankılanır.

RUSAMER'in bugünkü kararı şudur:

İnsan, gözünü açtığında sadece ışığı görmez; kendi gölgesini de görür. Asıl zafer, karanlığı inkâr etmek değil, eline bir gaz lambası alıp onun içinden yürüyebilmektir. Çünkü tin uyanınca, beden değil; hayat aydınlanır.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal

Merhaba Bahri Öğretmenim,
Kıymetli yüreğinize bin selam olsun..

İnsan ömrü boyunca pek çok yol yürür ama en zoru, kendi içine yaptığı yolculuktur. Şiiriniz bende böyle bir etki bıraktı.

Kendini tanımaya çalışan, yanlışlarını görebilen, dilini, yüreğini ve bakışını güzelleştirmek isteyen insanın mücadelesini gördüm dizelerinizde. Aslında dünyayı değiştiren de önce kendini değiştirmeye cesaret eden insanlar değil midir?

Bu yüzden şiiriniz bana sadece umudu değil, insan olmanın sorumluluğunu da hatırlattı. Bu ki hiç unutmadığım ve kendime hatırlattığım şeydir.

Gönülden kutluyor tebrik ediyorum kalemimizi yüreğinizi ruhunuzu.
Sonsuz saygılar..
Peri