Saygıdeğer Üstadım Dosteli_
“Boş Çerçeve”, yalnızca bir şiir değil; insanın kendisine, hayata ve çevresine tuttuğu bir ayna gibi. “Boş çerçeve, boş söz, boş çuval, boş teneke” imgeleriyle içi boşalan insanı, boşa harcanan zamanı ve gerçeğin yerini alan yalanları çok çarpıcı biçimde anlatmışsınız.

Özellikle “Aslında bomboş olan insanın kendisidir” dizesi, şiirin bütün yükünü sırtlayan güçlü bir tespit olmuş.
Son bölümde ise eleştiriden çıkıp okuyucuya bir öğüt bırakıyorsunuz: Boşu harcamamak, içimizi doldurmak ve ayaklarımızı gerçeğe bastırmak…

Sade, anlaşılır ama düşündüren; yer yer sert, yer yer hayatın içinden bir şiir. Kaleminize ve gönlünüze sağlık. 🌿👏

Değerli Bahri Öğretmenim..

İçimde sessizce bir yere oturdu şiir . Çünkü her “boş” deyişinizde, aslında hayatın içinden eksilen bir şeylerin sesini duydum. Geçip giden yılları, yarım kalmış umutları, söylenmiş ama yürekten yüreğe ulaşmamış sözleri…

İnsan bazen elinde kalanlara bakarken değil, içinde neyi eksilttiğine bakarken anlıyor hayatın gerçek hesabını. Boş kalan çerçeveler, boş evler, boş sözler… Hepsi dönüp dolaşıp insanın kendi içindeki sessizliğe varıyor.

Şiirin sonunda ise o sessizlik yerini daha vakur bir çağrıya bırakıyor: Boşa tüketmeden, boş hayallere sığınmadan, ayağımızı hakikatin toprağına basarak yaşamak… Çünkü zaman geri gelmiyor ve insanın en büyük kaybı, ömründen eksilen yıllardan çok, o yılları anlamadan tüketmek belki de.
Çerçevemizde ne var, içimizde ne kaldı? İnsan cümle kuramıyor çünkü çok kişinin çerçevesi hüzünlerle dolu.

Kaleminize, yüreğinize sağlık Bahri Öğretmenim. Çok kıymetli, çok düşündürücü ve insanın içine içine usulca yerleşip acıtan bir şiir olmuş.

Sonsuz saygılar efendim..
Peri



Hüzünlü peri tarafından 22.8.2026 13:23:37 zamanında düzenlenmiştir.