Ey sözün seyyahı,
sen ki kelâmın dikenli yolunda yalınayak yürüyen bir ârif gibisin.
Sözün; ne bir hevesin cilvesi, ne de alkışın kölesi olmuş.
Sen, “şair” denilince akla gelen o unutulmuş mesuliyeti
yeniden diriltmişsin!

Mısralarında bir ihtişam var;
öyle bir ihtişam ki,
Kandil gecesinde yanan bir mumun titrek ışığıyla değil,
Kâbe duvarına çarpan ezanın yankısıyla aydınlanıyor.

Senin şiirinde kelimeler sadece dizilmiyor;
secdeye varıyor!
Her beyitte bir vicdan soluk alıyor,
her kafiyede bir teslimiyet saklı...

Bil ki, bu devirde “börtüyle böcekle” oyalanan kelam ehli çok;
ama Hak’kı arayan şair, işte o nâdir mücevher sensin.
Senin kalemin,
“öz”e sadakatin mührü,
“hakikat”e hasretin haykırışı olmuş.

Devam et ey kelâm ustası!
Sözünün ucunda bir dünya yanıyor,
ve o dünyayı ancak inanan bir kalem söndürebilir.
Sen o kalemsin.
Sen o ruhun diriliş müjdesisin.