1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
181
Okunma
Yeniden nefes alabilmek istiyorum.
Sanki prangalanmış bir ruhun esiriyim.
Kan ağlıyor sokaktaki kediler.
İçlerinden biri gelip kucağıma oturuyor,
Bir hışımla kalkıp gidiyorum.
Şu sıralar sadece korkuyu hisseder oldum.
Aynı çocukluğumdaki gibi.
Elleri tütün kokan onca insan arasında,
Ben, hissettiklerimi arıyorum.
Yolumdaki kuşlar bir bir ölüyor,
Ben ağlayamıyorum bile.
Belki bir kez hissedebilseydim,
Ölen kuşlar bile mutlu öleceklerdi.
Belki sevecekti artık anneler çocuklarını.
Bu prangalar arasında tek susan ben miyim?
Neden kimse konuşmuyor?
Sizler hissedebiliyor musunuz?
Ne olur, artık biriniz bana bir şey söyleyin!
Sorun bende mi yoksa ölen kuşlarda mı?
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz