Çöktükçe üstüme puslu dağların,
Sesini duyarım nöbet çağların.
Kurşundan daha ağırdır ayrılıkların;
Bu yükü tek başıma taşıyamam ki...

Sabahı beklerim, doğmaz geceler;
Çay soğur ocakta, tütmez heceler.
Bir tren rayında suskun seferler —
Bileti elimden yerlere atamam ki...

Posta çantasızım; yolcular sensiz;
Üstümde ağırsın, içimde bensiz.
Gurbette bir bayrak titrer sensiz,
Dalgalanıp da sana ulaşamam ki...

Gözümde tüterken köyümün yolu,
İçimde çoğalır hasretin dolu.
Bir deniz gibi taşırır soluğu;
Önüne setler gibi duramam ki...

Yollar var — hava mı, deniz mi bilmem;
Bir sandıkta kilitli umutları göremem.
Sonuçta ayaktayım, köklerimi sökemem
Bir solukta istesem de yanına gelemem.

Bir gün dönersen eğer, yollar biter;
Açılır gönlümde duran kilitli defter.
Sensiz bu gurbeti çekmekte yeter;
Senden başkasına ulaşamam ki...