4
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
218
Okunma
Keşke ben de elimi uzatsam,
bir çocuğun kahkahasına,
gökyüzünün ilk ışığına,
bir dostun sıcak bakışına…
Sevinçler yanımdan geçiyor,
bir tren gibi, hızla,
ama ben istasyonda kalmışım
elim cebimde, gözlerim uzaklarda.
Bazen sevinç,
kapıları bana kapalı bir ülke gibi,
yolları var ama bana çıkmıyor.
Ben kenarda kalıyorum,
gözlerimle dokunuyor,
yüreğimle özlüyorum her ne varsa
Ama içimde biliyorum:
bir gün yaralarımın kabuğundan
incecik bir ışık sızacak içeri
bir dostla, bir aşkla, bir yoldaşla...
Ve ben, korkmadan açacağım avuçlarımı;
bir yağmur damlasına,
rüzgârın serinliğine
sevilmenin huzuruna
Ve o an anlayacağım:
Sevinç hep buradaymış aslında,
ben yalnızca
bakmaya cesaret edememişim.
5.0
100% (4)
Cevap Yaz