beyaz çocuklar hep bir adım öndeydi.
güzel konuşurlardı.
her fırsatta el sallarlardı.
o el onların değildi.
bir başkasının eliydi sallanan.

kenardan uğultular gelirdi.
bir de kötü kokular.
uzaktan ise beyaz çocuk geliyordu.

karanlık düşerdi.
esmer olanlar ağlardı.
ışık beklerdi herkes.
bir öpücük. bir gülüş.
yorgun yürekler savrulurken…
beyaz çocuk geliyordu.

önce kokusu gelirdi,
denizden, havadan.
sular taşar, hava bulanırdı.
her şey kaptansız bir sandal gibi savrulurdu.
karanlık çökünce ağlardı esmer çocuklar.
ateş basardı içlerini.
beyaz çocuk geliyordu.

biz adımlarımızı saklardık.
onlarsa çalardı.
ölümü düşünmezlerdi.
beyaz çocuk, hep yukarıdan bakardı.
esmer çocuklar ağlarken
onlar gülerdi.
çünkü beyaz çocuk geliyordu.

yıldızlar sürgün edilirdi.
biz yakındık birbirimize,
ama hep iç çektik.
biz sadece bizdik,
beyaz çocuk gelene kadar.

yanardı her şey
ağaçlar, kurtlar, kuşlar, gökkuşağı bile.
esmer çocuklar çığlık çığlığa ağlardı.
kum fırtınasında körleşen gözler bile vahşiydi.
koynundaki bakir kelimeler
dudaklarından dökülsün diye beklerdi esmer çocuk.
beyaz çocuk geliyordu.

karanlık düşmeden severdi esmer çocuk her şeyi.
kelebeklerin ömrü bile ağlatırdı onu.
yara, bedenini esir almıştı.
beyaz çocuk sadece bakardı.
kibirli, yüksekten, uzaklardan.

herkes gördü nasıl olduğunu.
bir o görmedi.
çünkü o, bir zamanlar esmer bir çocuktu.
artık beyaz çocuk o.
*
Mehmet Demir
21220