En yakınım sensin diye seslendii ada...
Yıllardır kıyısında onunla durana
...

Beni görüyorsun ve geçip gitmiyorsun.





Belki bir martıydı bu,
belki sabah erken gelen bir tekne..

...

Süzülür gibi göğün ipeğinden hayranlikla
Ayıramadın gözünü ada’mdan dedi ada


Sen yeryüzünün kalbi misin..

Çünkü biliyordu ada
...
Dedi kii



Mehtabı izlemeye gelmedi o,
Geçerken uğramadı
İşığıma geldi
çam kokuma geldi
...
Gözünü kaçırmadan bakan
Kalbiyle kıyıda duranı
göz göze gelmeden tanıyordu
O da beni görüyor ve geçip gitmiyor diyordu.

Bu, görülmenin en derin hali
Bağırmadan duyulmak ve de
çağırmadan anlaşılabilmek...

Kıyı der ki,

Yerinde duran bekleyen olabilir olmayabilir
Her gitmeyen kalmayı seçmiş sayilabilir
Sayılmayabilir.
Gün olur
Adanın Kuzeye ayirdıgı rüzgar payı azalırsa
Kıyısi icine çekilir.