Bir dilek gibi yürüyordum insanlığa
Yakarıslarınin kabulüne
görünmeyen güce bilinçle..


Üç boyutlu bozkirlarda
rüzgarına karışıyordu adımlarım.
Bir tren rayında,
bazen bir çocuğun adında,
bazen sürgüne gönderilmiş bir babanın mektubuna dokunup.geçmiş konuşuyordu içimde.

Bir kadının kaybolan kocası,
bir çocuğun yetimleşen uykusu

Ah! bir mezarın yeri bile yokken insan nasıl unutmasın


Bir dilek gibi yürüyordum,
omzumda
ölülerden çok,
susanların yükü ile
Ve biliyordum,
bir gün
bir tek sağduyunun yer bulduğu
gelecek vardı.


yakınlaştırıyordu beni umutlarına
Çünkü bazen
konuşmamak değil,
doğru anda susmak
kurtarır bir halkı unutulmaktan.

Ben dilektim varsayım

kendimden geçerek yürüyordum insanlıga
dualara, sessiz bekleyişlerine..filiz vermek için
Dilekleri yeşersin diye yürüyordum yakarışlarına.
Haykırışlarına

Kimi tutmayan bazı dileklerinin
carpıp geri dönüşlerine eksik hissedişlerine tanık oluyordum

Oysa
Başka bir duanin etkisinde .başka bir iyiliğe evriiyordu
Zaman içinde..

Ben dilektim
adaletin terazisine çıktım.
dengede kalmaktı amacım