ben büyücüyüm
ben geceyi emziren kadınım
sokağın dışlanmışı
şehrin ahını taşıyan çocuğum

çürük bir dileğin ağzında saklıyım

aşka yanıt vermeyen bir urgan gibi—
uçurumun gerdanında

büyü bozuldu, tek büyücü ben kaldım
benden korkun
ama içimden değil

dışımın sustuğu yerden
suskunum;
kanayan bir çağ gibi sustuysam
bilin ki infilak yakındır
bir yanım cam kemik
öbürü jiletin gölgesinde yıkanıyor
bir öpüşe sığmayan dertle
kimsenin bilmediği bir dilde
küfrediyorum


kimin aynasında kırıldım ben
hangi duvarın dili oldum da
bu kadar sustum?

ben ki,
sırf içimde bir yer hâlâ yanıyor diye
kendime bile sığınamadım


bir daha kimseye benzememek için
kendimi unutmayı seçtim.
sokağın nabzıyla yazıyorum artık

tüm mevsimleri iptal ettim
çünkü kış içimde
bir buzulun kalbiyim

damarlarım birer dar geçit
sigara dumanı
ve çayın buharıyım

bir akrebin sırtında geziniyorum
ben sokağım, ev değilim
ben gölgeyim, iz değilim
hırçın denizlerin feryadıyım
isyanın en ucuna takılmış bir serseri mısrayım

her an düşebilirim
ya bir kâğıda
ya bir cinayete

kendimden taşmayayım diye
dudaklarımı mühürledim
dilim dudağımda değil artık
kan kokar içim
sözüm yırtıktır dikiş tutmaz
gözbebeklerim yasak bir bildiri


göğün çatısından inip
düzenin karşısına dikilen
bir duvar afişiyim

“her kalp atışı, bir direniştir!”






Bu dünyaya uymadık—çünkü bu dünya olmamız gereken hiçbir şeyi yaşatmadı.