Bu şiir, derin bir aşk acısının, sensizliğe karşı koyan bir kalbin haykırışıdır. Dili yer yer yalpalayan, bilinçli bir bozulma içerir: “oll muu yorr… see vee mii yoo rumm” gibi ifadeler, duygunun yoğunluğuyla şekil değiştiren bir dilsel isyana dönüşür. Bu, aşkın mantığı yıkan, dili eğip büken yanını çok güçlü bir şekilde yansıtır.

Şair, sensizlikle baş edemeyen bir ruhun resmini çizer. “Papaza giydirilen derviş hırkası” gibi güçlü bir imgeyle, uyumsuzluk, kendine yabancılaşma vurgulanır. Cam kırıklarına sarılmak, umutların alabora olması, başka hiçbir gökyüzünün kuşlara ev olamaması… Hepsi, tek bir kişiye ait olmanın, yokluğun evrensel boşluğunu anlatır.

Ancak şiir, yalnızca bir ayrılık acısı değil, aynı zamanda bir kendini keşif ve aşkın masumiyetine bağlılık manifestosudur. “Belki artık seni değil, o masum aşkı seviyorum” dizesiyle, aşkın kişiden çok, yaşattığı hisle özdeşleştiği gerçeği dile gelir.

Son dizelerle birlikte şiir, acıya bile sevgiyle bakan bir teslimiyet hâline gelir. Yarayı dikişsiz de sevebilecek kadar bağlılık, aşkın en kırılgan ve en derin hâlidir.

Kısaca: Bu şiir, içsel bir ağıt, lirik bir isyan, ve aşkın acıdan süzülen hatırasına methiyedir.
Tebrikler, selam ile

Değerli üstat merhaba..

Ne güzel içmişsin sensizliğin şarabını,
ama yine de "sevmiyorum" diye haykırmışsın...
Ve o haykırış, dudaklardan değil yürekten dökülmüş.

Her dizesi, kalpte kuruyan bir çiçeğin yeniden açması gibi…
“Cam ve elmasın farkına varıyorum” derken,
gönlün o en ince ayrımda titremiş.

“Senin renginden başka her renk kirletiyor” dizesi,
belki de aşkın en çıplak tanımı olmuş bu şiirde.
Kirlenmiş renklerden arınıp,
sadece bir renge müptela olan bir kalp…
İşte o kalp gerçek sevdaya dokunmuştur.

Kutluyorum yürekten.
Kaleminiz susmasın, sevdanız ilhamınızdan eksik olmasın…

Peri