Çok şey geçti bu ömürden,
Boğazım da takılı kalan ekmek derdim ona ’’anlamazdı’’
Savrulurken kahkahalar çehreme,
Hiç bahçesi olmayan ben, kocaman ağaçlar dikerdim gönlüme.

Çok şey gitti bu ömürden,
"Bir sen yolunu bulamadın" derdim de soluverirdi yanakları’.
’’Bıktın mı benden’’ diyince, saçlarını saçıp rüyalarıma,
Gül serperdim yanaklarına..


"Bir gün herkes gider ’’ derdim içten içe,
"Her söz yerini bulurdu’’ derdim de ası verirdi yanaklarını.
Sonra gerçek oldu bütün sözler,
o gitti gideli boğazıma takılı ekmekler,
Hiç bir su yolunu bulamaz,
herkes gitmeye başlar,
Sesler azalır.
artık bende konuşmayı bıraktım zaten,
Seni yazıp,seni okuyorum,
kendimle konuşuyorum yani biraz.
kendimle dertleşiyor,
Seni anlatıyorum bir kaç satıra,
Belki sığmıyorsun,
Belki de bir kaç satıra ben sığdıramıyorum.
Yapraklarım bitiyor.
Yenisini alıyorum.
Kalemler tükeniyor.
hep bir yenisi ekleniyor.
Çokluğun hiç bir manası olmuyor!
Kasıt sen kalınca...