Herkesleşiyorsun,
Gözlerin anlatıyor her şeyi.
Ve ben dinliyorum seni aşkın karanlık semalarında.
Duydum,sevemezmişsin beni,
seni sevdiğimin yarısı kadar.

Bilmek istemezmiş gibi bakıyorsun bana.
Uçurumun dibinde, güneşin altında sallanırken.
Seni sevdiğimi bildiğin halde;O narin saçlarını savuruyorsun dört nala.
Bir insan kaç kere sevebilir?
Bir insan kaç kere kahrolabilir?
Bir insan kaç kere ölebilir?

Sevdim,kahroldum,öldüm.
Bu üçlü hayatımın vazgeçilmezi oldu seninle.
Karanlık bir gecede buluştuğumuzu hayal ediyorum.
Sokak lambaları yüzümüze gülümsüyor.
Gün geçtikçe daha da bağlanıyorum sana.
İmkansız sevgimize,ve hiç değişmeyecek olan güzelliğine.

Yeşil gözlerin gülümsedikçe içim ısınıyor İstanbul ayazında.
Sarı saçların güneş gibi parıldıyor karanlık dünyamda.
Ama sonra hayalin yerini somut gerçeklik alıyor.
Herkesleştiğin geliyor aklıma ve kopuyorum dünyevi bağlarımdan.
Benim sevgimi görmezden gelişini atamıyorum kafamdan.
Ey güzel! nasılda oynatırsın parmağında adamı.
Ey kader! nasılda alçakça yakalarsın adamı.
Ey sevgim! dayan,gideceğiz bu dünyadan.
Kimselerin olmadığı yere,kendi ütopyamı kuracağım.
Soyut güzelliklerle,onun keskin kokusu olmadan mutlu olacağım.
Mutlu olmayı öğreneceğim.
Herşeyin sırası var,senin bile ey güzel.
ama ben senin sıranda ki en son adayım.
izin verde ruhunda asılı kalayım.
izin vermeyeceksende şu canıma son ver bari rahata kavuşayım.
ama unutma hiç bir şey değiştiremez seni sevdiğimi;sen herkesleşsen bile,
benim için hep özel kalacaksın.
Hoşça kal herkesleşen sevdiğim, hoşça kal.