Yırtıldı gecenin simsiyah çarşafı, doğdu gün
İçimde bir umut, yine ölü doğuyor.
Çığlıktı seni düşleyişlerim birden dili tutuldu
Yokluğun vurdu yine sahilime 
Daldı gözüm hırçın dalgalara
Anılar öperken dudağımı,
Aradım adını her yerde karış karış 
Sordum martılara, gören olmamış
Battı yine güneşim saçlarının gölgesine
Kıvır kıvır aktı yüreğimden bir sızı
Ağzımda dudağının kıyısından öptüğüm tat 
Seni arıyorum kum taneleri arasında..

Tenine değen rüzgardan medet umuyorum
Belki kokunu getirir diye..
Göğüs kafesimin içinde çarpan sen! Beni yoruyorsun.
Ya kanatlan uç semalarımda, ya dur artık!
Gelinlik sandığım bembeyaz perdeler mutluluğuma kapandı. 
Avuçlarında kaldı iç çekişlerim.
Yoruldum seni sadece gözlerim kapalı görmekten.
Yığılıp kaldım yine hiç uğramadığın bir sokağın köşesinde
Seni görmek için kapattım gözlerimi
Uyuyakalırsam eğer gözlerinde, sakın uyandırma
Sen de kapat gözlerini
Kapat ki üşümeyeyim...

Yetmedi mi kirpiklerimizden süzülen yaşlarla beslediğimiz ayrılığı
Yıllar demlemiş zaten vedanı, acısı derinimde
Düşünüyorum da, hiç doyamadım ben sana... 
Ve utanıyorum, 
Ömrümce yanında olsam da;
Doyamazdım sana zaten diye kendimi avutuşlarımdan.
Utanıyorum,
Yokluğunla başa çıkabilmek için yıllarca kendimi kandırışlarımdan.
Utanıyorum, sensiz duygularımın çırılçıplak oluşundan.

Güneşin sarısı yorgun, dokunsan ağlayacak bulutlar
Bak kapanıyor yine hava, zaten kapansın
Sensiz ne anlamı var maviliğin, renklerin, güneşin..
Toplasan eder mi gülüşün?
Tenindi benim gökyüzüm
Sırtındaki benlerdi yıldızlarım
Parmak uçlarımla gezinirdim yıldızlarının arasında
Hala dün gibi aklımda öptüğümde huylanışların
Zaman nasıl da akıp gitmiş yıllanmış şarap gibi
İçerken tatlı tatlı hiç anlamamıştık oysa.
Aklım almıyor, sahi nasıl dayandık buna?