4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
93
Okunma
Gece, en çok senin olduğun zamandır —
Sabah olmadan önceki o yarım saatte,
Zaman henüz kendinden habersizken.
Herkes uyurken ben uyanık,
Sen de gecenin bir yerinde,
Belki bir pencereye yaslanmış —
Aynı karanlığa bakıyorsundur,
Bambaşka bir yalnızlıkla.
İki farklı sessizlik,
Aynı gökyüzünün altında nefes alıyor.
Karanlık, sormuyor gündüzün sorularını —
Bildiklerini saklıyor içinde,
Sabah gelmeden önce.
Işık girdiğinde perdelerden,
Aramızdaki mesafe de uzanacak onunla —
Gün, her zaman yaptığını yapacak:
İkimizi de çekecek ayrı dünyalara.
Ama şu an hâlâ gece,
Ve gece, ikimizin de.
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
