Halk âlemi; halka köşk, aslıma ise kafes,
Nurdan ele tutunup, kaçıversem mâverâ.

Sanki ölü misali, bu yaşantı ne abes,
Bir düş değil yaşamak, ölümsüzce mâverâ.

Küs diyor kalbim küs ve artık irtibatı kes,
Madde kumdan bir kale, yıkılacak mâverâ.

Ve es diyor ruhum es, görünmeyen yöne es,
Sonsuz, sonsuz bir hızla, esilecek mâverâ.

Tadılacak bir şey yok, tattığım herşey heves,
Bir zevk var ki ötede, gelip geçmez mâverâ.

Üfürünce ruhuma, seni bildik bir nefes,
O nefeste kokunu, alıyorum mâverâ.

Kapayınca gözümü, yankılanmakta bir ses:
Sesten öte bir sesi, işit diyor mâverâ.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

kutlarım efendim...
şekil çok çok değişik...gördüğüm bildiğim ilk şiir bu beyitlerin ilk mısralarının kafiyeli oluşu...
ya " aa ba ca da ea "biçiminde, kaside ve gazellerde olduğu gibi...
ya da "aa bb cc dd ee" biçiminde mesnevilerde olduğu gibi...
sizinkisi bambaşka bilinenlerin dışında bir kafiyeleniş...

söyleyiş mükemmel...dizeler kendinden emin ve sağlam...

dolayısıyla mükemmel bir şiir çıkmış kaleminizden diyebilirim dost....beğeniyle okudum...
adım hazzımı, bıraktım kurdelamı....selam ve hürmetler...