Bi sigara yaktım yine az önce,
İçimle göz göze geldim,
İçim bana küskün, ben içime dargınım,
Duvardaki saat bile utanıyor tik taklamaktan,
Zaman ölmüş, üstünü örttüm sustuklarımla.

Ey gözyaşı…
Sen ki alnımdaki çatlağa düşen ilk damla,
Diz çöküp ağlattım seni,
Kırıldım mı ben, yoksa sen mi dayanamayıp aktın?

Sana anlatıyorum be!
Kim anlar ki başka türlü?
Gecenin orta yerine çivilenmiş yüreğimi
Kim sarar da kanını siler?

Anlatıyorum işte,
Çocukluğumu çalıp giden sokaklara,
Yalancı dostlara, kendini Tanrı sanan yalnızlıklara,
Ve en çok da kendime…
Bana en çok ben dokunuyorum çünkü.

Bak, sesim titriyor yine,
Kendi sesime tahammülüm yok artık.
Her cümlemin ucunda
Bir “keşke” asılı kalıyor sallanarak.

Gözyaşı!
Gel otur yanıma,
Sadece sen varsın bende kalmayı bilen.
Diğerleri hatıra diye bıraktı beni,
Sen ise acı diye aktın gözlerimden.

Ve ben artık
İnsan değilim belki,
Bir şiirin unutulmuş son dizesiyim…
Gözyaşına dökülmüş bir cümle,
Kırık bir dua, yarım bir yeminim.
Şenol