Bir dükkân vitrininde durmuştu beyaz,
Gelinlik sanan oldu ilk bakışta,
Oysa o bir takım elbiseydi,
İçinde gururla yürünecek günlere dair…

Ceketin omzunda dik duruş,
Pantolonun ütüsünde özlem vardı,
Kravat; bir ömrün düğümlenmiş haliydi,
Ama kimse fark etmedi aslında bir vedayı giydiğini.

İlk giyildiği gün bir düğündü belki,
Ya da mezuniyetin ağlamaklı sevincinde,
Ama her beyazın bir sessizliği vardır içinde,
Her beyaz biraz kefen kokar, biraz umut…

Zaman geçti, gömlek sarardı,
Ceket eskidi, pantolon inceldi,
Ama saklandı bir dolabın köşesinde,
“Belki bir gün lazım olur” umuduyla…

Ve o gün geldi,
Artık kimse düğün yapmıyordu,
Kimse alkışlamıyordu yürüyüşünü,
Ayakta duracak hali de kalmamıştı.

Beyaz takım elbise,
Bu kez başka bir yolculuğun kıyafetiydi,
Bir kefen kadar sessiz,
Bir dua kadar saf ve sade…

Düğmeler iliklenmedi bu kez,
Ayakkabılar giyilmedi altına,
Kravat çözülmedi, takılmadı boynuna,
Çünkü boyun da sustu, zaman da…

Bir beyaz takım elbise vardı tabutta,
Ne bir gülümseyiş taşıyordu,
Ne de bir gelecek vaadi,
Yalnızca geçmişin saygısıydı üstünde…
Şenol